Sex nl vagina suikertante aangeboden

sex nl vagina suikertante aangeboden

Españoles peludos videos porno de lesbianas cuarentonas cachondas videos porno tran sexo gratis porno gratis x shizuka desnuda sofia rose porno super porno gratuitos alexia texas anal vidios porno de porno xxx porno gratis videos pornos en español videos porno porno españoles porno gordos trio ruvia 19 ancianas gordas peludas viejos follando porno gratis videos amateur video porno modelos rubias culos grandes pollas grandes naturales grandes follando videos porno tias corriendose kitty mejor video pelos en el amor video de maduras videos pornos grati tetas buenas vidios porno español gratis lesbianas chicas sexo trans videos ver película porno cachas videos jovenes porno gratis vudeos xxx 18 xxx vidios porno espanol video sexo de latinas vídeo de parejas follando gorditas alyssa branch video porno espanol video porno de porno gratis mujer porno chica desnudandose jenna jameson videos videos porno porno rubias dunia montenegro despedidas de guarras gratis videos de viejos tias buenas desnudas webcams sexo suave porno en la playa poorno gratis ancianas porno viejas lesbianas españolas videos trabestis tias en la playa porno amater madura porno hd madura follando colegialas porno españa ancianas gordas españolas follando sexo amateur sexo con viejos follando tetonas películas porno duro porno maduritas pprno español xxx tetas enormes videos tias con joven follando con embarazadas videos porno la playa porno gratis x videos porno gratis coños peludos bideos xxx gratis porno amas de mujeres en español videos porno gordas gratis paginas porno espqñol arabes videos porno lesbiana porno de gorditas videos porno xx porn tube mature porn videos eroticos videos porno tran porno.

cumlouder vídeos porno en español chochos eyaculando videos masajes xxx trios rubias x en castellano erotico video tetas maduritas. cumlouder como follan tetonas porno videos porno gratis videos porno porno español el coño vidios pornos gratis maduras videos xxx amater putas viejas videos porno con travestis gratis haciendo el fontanero xxx maduras follando chicos maduras negras videos de transexuales hombres maduros sexo gorditas videos porno maduros coño sexi porno gratis de negras porno porno vidios de lesbianas masturbandose videos porno amateur latino toro pormo porno videod porno cocina pornotube hd cachondas casting porno anal maduritas folladoras maduras haciendo pajas porno madura follando a follar en español mujeres muy gordas folladas videos gratis videos porno gratis mujeres negras video porno castellano xxx porno espanol transexual xxx maduras gratis videos demaduras videos demaduras brasileñas porno tran porno.

... Sex nl vagina suikertante aangeboden

Sex nl vagina suikertante aangeboden

Voor mijn gevoel zijn we er bijna! Wij wilde alles proberen voor ons toen nog ongeboren kind om voor hem een zo goed mogelijke toekomst te creëren en wij dachten dat foetale chirurgie daar voor hem aan zou bijdragen. Ik vind het fijn als je bij me bent, net als ik het fijn vind om naar je schrijven ookal ben je er gratis dildo films sexe amayeur niet meer. Wat een negatief stom wijf ben ik toch! Ik loop met Harald ex-man voor hen die het niet weten en mijn dochter de Zara in om voor dochterlief wat kleding te scoren. Wel vinden ze het belangrijk dat de mogelijkheid van sex nl vagina suikertante aangeboden beter bekend wordt. Dat is dan toch wel andere koek.

Ik ben vanaf de diagnose bijna niet meer van het internet af geweest, ik zoog alle informatie in me op. Mijn angst die ik eerst had sloeg om in het vergaren van zoveel mogelijk info om uiteindelijk de juiste beslissing te maken.

Ik wist niet gelijk dat ik de zwangerschap voort zou zetten, mijn man en ik waren hier nog niet over uit, maar ik wist wel dat ik wilde weten hoe deze kinderen opgroeide tot volwassen.

Ik wilde ze horen praten, zien bewegen en ik vond het zo enorm jammer dat ik hierin geen Nederlandse kinderen vond. Ja ik kwam twee gezinnen tegen, en ben hun nog steeds dankbaar om hun delen en openheid, maar ik wilde meer, en ik wilde informatie hebben over de optie open foetale chirurgie. Dankbaar was en ben ik voor alle Amerikanen die hun trots delen op YouTube en facebook.

Ik zag dit filmpje op youtube, Faces of Fetal Surgery en dit gaf me de kracht om door te zetten, het gaf me hoop voor ons kindje. En ik kan vol trots zeggen dat we nu zelf schitteren in de versie. Dus daarom ben ik heel open over onze weg, over ons leven, over Vido en ook over de operatie die wij hebben ondergaan.

Het was één van de moeilijkste keuzes uit ons leven, je gaat een risico nemen wat eigenlijk onnatuurlijk is. Je neemt een risico voor je eigen gezondheid, maar ook het risico om het kindje dat zo welkom is te gaan verliezen omdat je denkt dat een operatie voor de geboorte zijn kansen gaat verbeteren maar wat je nog niet eens zeker weet. Want dat is wel een feit.

Niemand kan je de garantie geven dat de operatie jouw kindje betere levensverwachtingen zal geven. De rug wordt gesloten, maar de Spina Bifida verdwijnt daarmee niet. Je voorkomt dat het vruchtwater in het derde trimester van de zwangerschap ergere schade aanricht aan de zenuwen in de rug. Je hoopt dat de doorstroming van het hersenvocht verbeterd en dat er geen waterhoofd zal ontstaan, en het kan zelfs dat als er afgezakte kleine hersentjes Arnold Chiari Malformatie zijn deze weer terug op zijn plek in de schedel komen.

We kregen een pakket met informatie mee waarop alle getalletjes stonden. Zoveel vrouwen geopereerd, zoveel hebben de uitgerekende datum gehaald, zoveel zijn te vroeg bevallen, zoveel zijn er ernstig te vroeg bevallen, zoveel kinderen krijgen alsnog een drain in hun hoofd, zoveel procent loopt, etc etc.

Wij wilde alles proberen voor ons toen nog ongeboren kind om voor hem een zo goed mogelijke toekomst te creëren en wij dachten dat foetale chirurgie daar voor hem aan zou bijdragen. Daarnaast moet je denken aan je gezin. Na de operatie mag je bijna niets meer.

Volledige bedrust, enkel even naar het toilet en jezelf douchen en naar je afspraken in het ziekenhuis en enkel in rolstoel vervoerd, dus niet onnodig lopen. Voor ons als groot gezin met mij aan het hoofd qua huishouden e.

Er moest veel geregeld worden voor ik kon zeggen dat ik daarna volledig bedrust kon pakken. Je moet er niet te licht over denken en je moet alle gaten gedicht hebben. Helaas beviel ik veel te vroeg, met 28 weken en 2 dagen en volgde na een al enorm zwaar traject een nog zwaarder traject, namelijk je ernstig premature kind zien knokken om te blijven leven.

Godzijdank heeft Vido dat als een bikkel gedaan en hebben we behalve de eerste paar dagen eigenlijk geen grote zorgen om hem gehad, en gelukkig hadden we een gigantisch fijn opvangnet waardoor we hem intensief konden bezoeken op de NICU. Maar onderschat die periode niet, het eist zijn tol aan een ieder in het gezin al is het vangnet nog zo goed geregeld.

We zijn nou bijna een jaar verder. Vido heeft inmiddels helaas toch een drain gekregen, na een intensieve en lange periode van gipsen draagt hij nou eindelijk zijn ponseti beugel om zijn klomp en hakvoet te corrigeren,hij is verlamd vanaf zijn enkels naar beneden, hij heeft twee heupen volledig uit de kom, hij heeft een liesbreuk gehad, een grote navelbreuk, heeft nog tijden lang saturatiedalingen gehad en kwam met de monitor en sondevoeding naar huis vanuit het ziekenhuis.

We katheteriseren hem een aantal maal per dag en hij krijgt iedere dag een darmspoeling. Voeding gaat niet altijd even goed dus op momenten waarop dat wat minder gaat krijgt hij de sonde weer in en voeden we hem op die manier bij. Door de operatie zijn wel zijn kleine hersentjes terug op zijn plaats gegaan, dat is natuurlijk geweldig nieuws.

Ook zijn we ervan overtuigd dat door de rug in de baarmoeder te sluiten er verdere schade aan zijn zenuwen is voorkomen. Ik weet bijna zeker dat als zijn rug niet was gesloten in de baarmoeder er in het derde trimester van de zwangerschap meer permanente schade aan de zenuwen van zijn benen was veroorzaakt.

Het klinkt allemaal heel heftig, maar als je hem ziet en meemaakt zal je ook zien dat dit het niet is. Maar we zijn er ook van overtuigd dat hij met dezelfde positieve instelling als die wij zelf hebben door het leven gaat en dezelfde nuchterheid.

Katheteriseren en darmspoelen, ach…we weten toch van elkaar allemaal niet wat we op het toilet uitvoeren? De drain in zijn hoofd kan problemen veroorzaken, maarja…dan is er een revisie nodig…het is niet anders…maar zolang hij het doet doet hij zijn werk prima.

De kans dat hij zal gaan lopen i. En so what dat er een rolstoel bij komt. Een rolstoel staat niet gelijk aan ongelukkig zijn. Maar heftig is het wel, en waar ik bang voor ben is dat er strakjes mensen zijn die wat onwetend of misschien in totale paniek gaan kiezen voor een weg waar ze geen rekening houden met de eventuele consequenties die er ook aan vast zitten. Als ze dit willen gaan doen in Nederland laat ze dan alsjeblieft gaan samenwerken met mensen die er ruime ervaring in hebben en met hun hulp iets gaan opzetten waarbij ze mensen kunnen gaan helpen.

Maar doe het stap voor stap en om de juiste redenen. Als ze dit gaan realiseren hoop ik dat ze bij het begin beginnen en de mensen eerst op een normale manier duidelijk maken wat Spina Bifida nou precies is.

Voor de mensen die het aankunnen en zich geheel bewust zijn van de stappen die ze gaan nemen is het zeer zeker de moeite waard, want er zijn ook echt kinderen die geen drain nodig hebben, die kunnen lopen, en alle voordelen van de operatie eruit hebben gehaald.

Maar bezin eer gij begint en dat zou ik ook graag aan alle deskundigen mee willen geven die op dit moment aan het onderzoeken zijn of dat Open Foetale Chirurgie ook in Nederland ontwikkeld kan worden. En als laatste wil ik nog graag toevoegen dat ik dit schrijf als moeder, vanuit mijn gevoel, vanuit onze ervaringen, onze angsten maar ook onze grote positieve stappen. Ik snap de paniek van ouders als ze horen krijgen dat ze zwanger zijn van een kindje met Spina Bifida, ik herken het gevoel van verstikking op het moment je uit volledig eigen kracht moet beslissen een nog ongeboren leven voort te laten groeien in jouw buik of zijn of haar leven nog te eindigen alvorens het begonnen is, en ik snap ook dat mensen uit paniek of onwetendheid een voor hen niet passende beslissing maken.

Als artsen en ouders meer zouden samenwerken, als het vangnet voor ouders groter zou zijn, kunnen we wellicht meer voor elkaar betekenen en daar wil ik graag voor gaan. Ik ben geen arts, ik heb de wijsheid niet in pacht, ik ken de getallen niet op mijn duimpje, maar waar ik volledig op vertrouw is mijn gevoel en op het geen mijn kind met Spina Bifida laat zien.

Vorig jaar… Vorig jaar was ik zwanger. Ik had een miskraam gehad, verloor één dag nadat ik mijn kindje verloor mijn vader. Kwam in een achtbaan terecht die je in geen enkel pretpark tegen zal komen, te bizar voor woorden. Tijdens mijn rit kwam ik er achter dat ik opnieuw zwanger bleek te zijn, wat een cadeau. Niet veel later bleek mijn uitgerekende datum 30 april te zijn, dat maakte alles nog veel specialer. De sterfdag van mijn vader.

Onze wereld verging even…want wat hield dit in…. We dachten al heel wat stormen overwonnen te hebben, maar dat we deze storm zouden overwinnen had ik nooit gedacht. We kozen voor het leven, we kozen voor het diepe…we kozen voor onzekerheid…maar bovenal….

Want we wilde nog een kindje, en wat kon dat kindje er in hemelsnaam aan doen dat het spina bifida had? Onze zoektocht op internet was een zoektocht met veel teleurstellingen. Op Youtube kwam ik een video tegen, Faces of Fetal Surgery for Spina Bifida en dat naast een geweldige foto van een jongetje op het strand, zijn hand omhoog en op zijn rug duidelijk een litteken van zijn operatie om zijn rug dicht te maken,. Deze video, het filmpje….

Want had ik deze ervaringen niet kunnen lezen of zien was mijn keuze waarschijnlijk heel anders geweest en die van Franke ook. En nu…nu zijn we bijna een jaar verder. Het is niet makkelijk geweest. We hadden de hulp nodig van familie, moesten toegeven dat we hulp nodig hadden…. We gingen een intensieve periode tegemoet in Leuven met een zware operatie, daarna de nazorg, daarna de opname in het WKZ, de bedrust en toen ineens de bevalling die zich veel te vroeg aankondigde. Met 28 weken en 2 dagen kwam onze zoon ter wereld.

Onze angst werd toch wel waarheid…maar ppff…wat hebben wij ons hier verrekte goed doorheen geslagen! Ik ben trots op ons! De eerste week was bizar zwaar…vooral de angst kwijt te raken waar we zo bewust voor hadden gekozen, maar wat waren wij blij en opgelucht dat het goed met hem ging en hij ook het vertrouwen van de artsen kreeg om door te gaan met leven, om alles te doen wat noodzakelijk was voor hem.

We zijn trots…niet alleen trots…. Want zonder hen hadden wij misschien wel anders tegenover alles gestaan en hadden we uit angst een totaal verkeerde beslissing genomen. Maar hun verhalen, hun gezichten, alles wat hun durfde te delen, alles heeft ervoor gezorgd dat onze keus steeds duidelijker werd. En het is zwaar, onze situatie is zwaar…want het lijkt soms wel alsof Nederland niet berekend is op deze situaties, maar het is niet zwaar vanwege Vido. Enkel vanwege alle regels die ze om zijn handicap heen hebben bedacht.

We komen er wel, we moeten, we willen en we zullen. En we hopen dat er ooit iemand komt die uit ons verhaal de kracht kan putten hun zwangerschap voort te zetten en net zo dapper is om die weg te bewandelen die in Nederland nog zo onbekend is.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:. En ik vergelijking met een hoop andere jongeren van deze tijd heeft ze niet eens heel veel dingen dramatisch fout gedaan, maar dat komt voornamelijk omdat ik haar echt overal in de gaten houd.

En niet omdat ik dat zo graag wil, maar omdat het moet om ervoor te zorgen dat er niet iets volledig verkeerds gebeurt. De momenten dat ik het niet deed omdat bijvoorbeeld Vido in het ziekenhuis lag of toen ik zelf in België in het ziekenhuis lag en in Nederland, ging het ook echt mis. De prikkels van social media kan zij niet aan, althans tot een bepaalde mate. Natuurlijk vind zij zelf dat ze alles aan kan, maar daar is ze ook 13 voor, maar toch steeds weer als we haar er meer ruimte in geven wordt het één doffe ellende.

Ik vraag me soms af of het leven van tieners enkel bestaat uit elkaar het leven zuur maken. Wat me opgevallen is is dat 9 van de 10 ouders niet eens weet wat hun kinderen uitspoken op apps zoals Instagram, Twitter, Facebook, Snapchat, WhatsApp e. Ik denk dat als veel ouders het zouden controleren er veel zullen zijn die zich helemaal rot schrikken. Ik ken wel een aantal kinderen waarvan hun ouders echt geen weet hebben wat ze uitspoken of hier heel bewust hun ogen voor sluiten zodat ze maar kunnen blijven beweren dat hun kind eren zo ontzettend lief is zijn en niets verkeerds doen.

Ze hebben er geen flauw idee van hoe ze hun eigen leven kapot kunnen maken. Slechts enkele minuten later verspreidt zo een foto zich als een lopend vuurtje over het internet en is het leven van je kind op dat moment totaal verknalt door een geile puber die zijn verstand niet gebruikt evenmin als het meisje die het doet overigens. En wat dacht je van al die ouders die hun kinderen geld mee naar school geven?

Wat is er mis met een gesmeerde boterham vanuit huis met een bidon met drinken, een pakje koekjes erbij en eventueel nog wat anders lekkers.

Het geld wordt of opgespaard om shisha mee te kopen, tegenwoordig zelfs te koop bij de Action waar vaak geen leeftijdscontrole wordt gedaan zelf gezien , of sigaretten mee te kopen, of anders gaat het op aan energiedrank en een frikandellenbroodje, tegenwoordig ook voor een prikkie te koop.

Is dat wat je voor je kind wilt? Iedere dag energiedrank erin en een frikandellenbroodje? Neem wat moeite, leer ze hun eigen brood smeren, drinken pakken, koop een pak voorverpakte evergreens o.

Hier wordt er sowieso geen geld mee naar school gegeven. Stel ik zou Noah 1 euro per dag meegeven, is dat 5 euro per week, 20 euro per 4 weken, en straks heb ik Micah ook op voortgezet onderwijs en is het dus het dubbele.

Dan ben ik en een hoop geld kwijt en er worden spullen mee gekocht die ik ze hier thuis ook niet zou geven, dus help ik als het ware mee mijn eigen kinderen troep in hun lichaam te stoppen. En ik ben me ervan bewust dat je je kinderen niet overal tegen kunt beschermen, maar ik wil en doe het wel zoveel mogelijk en op het moment dat hun heel bewust besluiten iets anders te doen dan van mij mag dan hoop ik ook dat ze zich bewust worden van het feit dat ze mijn regels overtreden en ze zich er in ieder geval even schuldig om voelen zodat ze ook zoiets als een geweten ontwikkelen.

Ondanks dat ik zelf enorm blij ben met de ontwikkelingen wat betreft internet vind ik het voor kinderen grotendeels een soort van vergif en mag het van mij verbannen worden. Mijn maag draait om bij het zien van het zoveelste filmpje dat gemaakt wordt terwijl er iemand finaal letterlijk de grond in getrapt wordt. Het idee alleen al dat er 1 iemand machteloos is, zich bang en eenzaam voelt, bedrogen, en daar omheen staan vaak een groep jongeren die het aanmoedigen en één held die staat te filmen.

Ik kan mij herinneren dat als ik vroeger zag dat er gevochten werd ik enkel wilde dat het stopte, want niemand verdient het om mishandeld te worden. Men stookt elkaar op, de ene moet nog stoerder zijn dan de ander, er worden groepsgesprekken geopend op whatsapp.

Toen mijn dochter nog whatsapp had ben ik weleens gaan lezen, dan lag haar telefoon in de lader en bleven de berichtjes maar binnen stromen. Nou sommige dingen wil je gewoon niet weten… Je wilt echt niet weten dat het tegenwoordig heel normaal is om op je 13e seks te hebben. Dat er dan al volop porno word gekeken, dat meisjes de raarste dingen in hun vagina stoppen.

En zelfs jonger…en natuurlijk ook de meisjes die tegenwoordig met hun 12, 13, 14 jaar oud bewegingen maken waar ik het schaamrood van op mijn kaken krijg, en ik ben echt niet preuts.

Waar hebben we het over?? Mijn dochter heeft geen whatsapp meer, krijgt ze ook nog lang niet meer terug, evenals snapchat…dat vind ik helemaal zo gevaarlijk. Zogenaamd zou je een foto kunnen sturen die binnen enkele seconde verdwijnt. Maar de ontvangende partij kan er wel een screenshot van maken. Het leuke programma geeft je daar wel een melding van, maar dan is het kwaad al geschied. Want of het nou de originele foto is of slechts een screenshot, de foto waarvan jij wilde dat hij snel weer zou verdwijnen staat nu permanent bij de ander op de telefoon als ze hem niet wissen.

En voor je het weet gaat er weer iets rond van je kind wat voor totale wanhoop kan zorgen. En thuis vertellen doen ze het niet, bang voor de consequenties, of uit schaamte dat ze zo stom zijn geweest. Deb, je moet je kinderen was vrijer laten denk ik weleens, en zal mijn dochter vooral denken aangezien zij de enige hier in dit huis is op wie ik zo moet letten.

En ook met hem ga ik nog echt wel een pubertijd tegemoet, want we merken nu al dat zijn hormonen hem soms behoorlijk in de weg zitten, maar gelukkig beperkt zich dat tot zo nu en dan een grote mond waar hij dan niet veel later alweer spijt van heeft. Ik ben een strenge moeder, zal ik altijd blijven, en ja natuurlijk voel ik me schuldig op het moment dat mijn dochter door andere leeftijdgenoten wordt aangesproken op het feit dat ze van mij geen Whatsapp mag of Snapchat, of dat ze nu al weken huisarrest heeft, maar ik verwacht ook niet dat kinderen begrijpen waarom een ouder zo streng is, zeker als hun eigen ouders dat niet zijn.

Maar ik hoor het als er andere kinderen hier zijn, ik hoor dat hun ouders niets controleren, dat ze geen weet hebben van wat hun kinderen uitspoken, dat veel ouders niet eens afweten van het bestaan van sommige apps op telefoons of sommige websites, en ik denk dat als ouders zich er meer in zouden verdiepen er een wereld voor ze open zou gaan.

Maar ook een wereld vol zorgen, vol twijfels waar ze goed aan doen en waar niet aan, vol onrust en dat het voor sommige wellicht beter is dingen niet te weten dan wel te weten. Ik baal er ook weleens van dat ik alles weet, ik wil ook weleens een moeder zijn die net weet hoe ze haar iphone aan moet krijgen en dat het daarmee ophoudt. En ik wil niet zeggen dat mijn dochter alle dingen die ik boven als voorbeeld heb genoemd ook daadwerkelijk heeft gedaan, godzijdank niet, maar ik vrees er vaak wel voor dat als ik mijn ogen niet op haar gericht houd er wel veel dingen kunnen gebeuren, en daar pas ik voor.

Dan maar die strenge moeder, die moeder waarvan iedereen denkt dat ze één of andere heks is, maar later als ze zelf ouder zijn zullen ze zich beseffen dat die moeder zo stom nog niet was. En al duurt later nog een hele tijd en gaan we nog veel strijden tegemoet, soms is het zoals het is…. Vandaag stond op de kalender een moeder — dochter dagje.

Wat voor ons inhield dat ik vandaag met mijn enige dochter de stad in zou gaan om wat te shoppen en we samen ergens zouden eten en dan geen mac, BK, subway e.

Deze afspraak stond al een tijdje maar we hadden nog geen datum geprikt. En op het tijdstip van beloven was mijn bankrekening nog in iets betere staat dan hij nu is: Toen ik vanochtend opstond had ik echt geen zin. We hadden fysio voor Vido, mijn schoonmoeder kwam langs, en ik was voornamelijk ontzettend moe. Maar goed…beloofd is beloofd….

Vier kinderen houdt ook in dat je individueel je tijd voor ze neemt en zorgt dat ze niets te kort komen. Noah moest een nieuwe schooltas, een herfst jas en nog wat shirtjes. Eigenlijk ook schoenen en nog wat ander spul maarja…eerst maar even de prioriteiten. Dus Franke zette ons af in de stad en al snel had ik me over gegeven aan het feit dat we gingen shoppen en het samen fijn zouden hebben. Het voelt ook als een stukje zelfstandigheid, als ik alleen met één van mijn kinderen in de stad ben, zelf knopen moet hakken, en hun volledig vertrouwen in mij.

Ik voel me dan even mijn eigen moeder met wie ik vroeger uren in de stad kon lopen, met wie ik dan naar de lunch-o-theek in de stad ging waar ze een overheerlijke hamburger voor me bestelde en durfde te zeggen dat ik geen curry maar ketchup wilde en ook nog eens een banenensplit voor me durfde te bestellen zonder banaan. Want ik moest er niet aan denken, dingen vragen die anders waren dan op de kaart, mijn moeder was dus mijn heldin.

Voor ik het wist was ik ineens volwassen en had ik verantwoording, en natuurlijk heb ik dat al jaren, maar zo een dagje met mijn oudste dochter wijst me daar nog eens extra op. Ik heb genoten, ik heb genoten van mijn volwassen zijn en ik heb genoten van haar kind zijn. Dus we kochten een schooltas, vonden een jas, pakte een terrasje en gingen samen wat eten. En terwijl mijn mannen thuis zaten voelde ik me rete schuldig maar tegelijkertijd vond ik het ook super fijn. Fijn omdat ik eventjes heel stoer Mama mocht zijn die wat grotere verantwoordingen had dan het verschonen van luiers en het maken van flesjes.

Want toen ik besloot dat we met de trein terug gingen en ik probeerde onze treinkaartjes af te laten knippen in een oude kastje wat eigenlijk in het spoorwegmuseum had kunnen staan kon ik eigenlijk alleen maar heel hard lachen om hoe vreselijk ik niet meer bij deze maatschappij hoor.

Ik ben er zo enorm uit, ik ben zo enorm uit het zelfstandig zijn en moest zo lachen toen we een poortje vonden om ons kaartje in te checken en we vervolgens snel naar de trein moesten rennen om hem te halen. En al die tijd vertrouwde zij mij volledig en dat was misschien wel het mooiste om te zien, hoe zij vertrouwen had in haar moeder die eigenlijk nergens iets vanaf wist.

Ik negeer de komende weken ernstig mijn bank application en geniet nog even na van onze fijne dag. En lieve Maaike, bedankt dat je bij hebt gedragen aan een voor ons enorm fijne dag! Ik probeer er nu al een week achter te komen wat dat is met mij en die stress in mijn hoofd en lichaam. Nou ben ik sowieso altijd wat kriegel op het moment dat de scholen weer beginnen, of dat nou in onze regio is of niet en of we nou op vakantie zijn of niet, op het moment dat de scholen weer beginnen heb ik altijd het gevoel dat het leven van pauze af wordt gehaald en dat geeft me onrust.

Dus ook al hebben wij in het midden des lands nog 1,5 week vakantie, het feit dat de rest allemaal begint maakt het er voor mij niet fijner op. Dus dat is één stress puntje. Verder baal ik dat we de knoop niet door hebben gehakt en alsnog weg zijn geweest wat nog kan.

Reden waarom we dat niet hebben gedaan is omdat we het niet geheel zelf betalen en dan is het moeilijk iets te kiezen, want vragen tot hoe duur je mag kijken is ook weer zo genant. Maar om die knoop door te hakken zullen we het toch moeten vragen anders kunnen we niets boeken. Ik heb over het algemeen al wat moeite met verjaardagen vieren, maar in tegenstelling tot wat ik uitstraal geniet ik wel altijd van de visite. Het jammere is alleen dat ik zo gespannen ben dat ik niets mee krijg van die visite omdat ik het mezelf zo moeilijk maak.

Het feit dat ik dat weet lost echter het probleem niet op. Ik kan slecht tegen mensen die in mijn space komen. Zo word ik er benauwd van als mensen over mijn schouder meekijken of als mensen te dicht op me staan of me onnodig aanraken. Laat mij maar lekker mijn gang gaan, ga zitten en laat je bedienen. Soms als ik ergens anders ben waar gewoon alles op tafel staat en je kunt pakken wat je wilt denk ik…waarom doe ik dat niet??

Ik heb weleens een poging gedaan maar het werkt gewoon niet voor me. Dan zit je met de vraag…wie nodig je uit… Want eigenlijk wil je iedereen wel uitnodigen. Ten eerste omdat het gezellig is, maar natuurlijk ook omdat je wilt dat je kind verwend wordt, en je wilt ook niemand voor het hoofd stoten.

Want als Pietje erachter komt dat Flipje wel uitgenodigd is maar hij niet dan denkt Pietje weer dat hij misschien niet gemogen wordt. Ik blijf dat moeilijk vinden. En dan hebben we het probleem ruimte. We hebben een erg kleine woonkamer die al vrij vol staat met slechts de meubels die we hebben, en dat zijn er al niet veel.

Op het moment dat wij hier 4 mensen op visite hebben zit het vol. Je zit op elkaars lip en onze woonkamer lijkt er dan wel één van een poppenhuis. Het benauwd me zo enorm…. En ik had gehoopt dat we met Pipp zijn verjaardag lekker buiten konden zitten, tenslotte is het nog zomer op 22 Augustus. Maar de weersverwachtingen zijn regenjas, paraplu en rubber laarzen, en vergeet onder die jas je wintertrui niet aan te trekken. Dan is daar het stukje cadeautjes. Met twee grote kinderen in huis en de hele speelgoedfase al gehad te hebben weet ik inmiddels wel wat onzin is om te hebben en wat niet, plus door onze beperkte ruimte moeten we ook kijken wat er wel en niet past.

Zolang Pipp het nog niet begrijpt hebben we daarin een aardige vinger in de pap. En ik vind het soms gewoon zonde om van die grote plastic herrie speelgoed dingen te kopen die je of vol moet proppen met batterijen of die gewoon zo groot gemaakt zijn om indruk te maken maar waar je eigenlijk niets mee kan.

Geldverspilling want het ligt na een paar dagen in een hoek van de kamer en als ik het zat ben ligt het in de container of bij de kringloop.

Dus wat vraag je dan… Tja geef maar kleren denk ik dan, hij kan wel winterkleding gebruiken en schoenen. Maar mensen willen toch vaak voor hun eigen gevoel liever geen geld geven of kleding, en dat is jammer want daar maak je ons wel heel blij mee en zolang Pipp het fenomeen cadeautjes toch nog niet zo goed kent Pipp dus indirect ook.

Zelf hebben we een elektrische tandenborstel voor hem besteld van Mickey Mouse, in de hoop dat het tanden poetsen wat minder drama wordt. Zijn verjaardag was ook nog eens een leuke aangelegenheid om hem te kopen. En ik ga nog kijken voor een paar schoenen zodra de kinderbijslag binnen is. En dan het altijd terug kerende probleem, althans van de laatste maanden…geld… Het hoeft niet duur te zijn, dat klopt.

Maar zelfs voor wat taart, drinken, en een hapje ben je al snel honderd euro kwijt. Wij wel in ieder geval. Waar kan een mens zich druk om maken he? Ik vraag het mezelf ook af…maarja…zo ben ik gewoon. Het is weer Zondag Pa en ik mis je zo. Ik mis de Zondagen bij hem waarop rond etenstijd gevraagd werd, wat gaan we eten Deb, bestel jij maar he…wat jullie lekker vinden. Uiteindelijk zei je dan meestal dat je al lang geen spareribs had gegeten. We deelde onze liefde voor spareribs van Palmtree…yum….!

Maar het maakte je verders niets uit, wat wij lekker vonden, alleen die spareribs he. Oh lieve Pa, het is iets meer dan een jaar geleden dat je bent overleden, maar soms met vlagen komt het besef dat je er echt niet meer bent zo hard bij me binnen. Ik mis je zo ontzettend veel en het doet zoveel pijn. Ik droom over je, ik droom dat je weer levend bent, dat ons gezin weer normaal en compleet is en alles weer is zoals vroeger.

Ik heb zo een enorme heimwee naar alles en vooral naar jou. Alles is veranderd, niet alleen omdat jij er niet meer bent maar ook omdat dingen, mensen en relaties die me met jou verbonden veranderd zijn. Alles wat ik los laat wat met jou te maken heeft doet pijn. Want het voelt alsof ik steeds meer van jou kwijt raak.

We moesten van de week naar de stad, en ookal kunnen we wellicht veel sneller in de stad komen vanaf ons huis, toch kiest Franke er altijd voor om via de Scheltussingel en de Bloemendalse straat naar de stad te rijden. Voor ons voelt het alsof jouw ziel boven die wijken hangt, alsof we daar enorm dicht bij je zijn, en het frustreert me enorm dat we nergens meer een plekje in die buurt hebben waar we heen kunnen gaan.

Ik zou er graag weer willen wonen, gewoon om met mijn gevoel dichter bij jou te zijn, dichter bij mijn verleden, bij tijden waarin we zo gelukkig waren.

Ons hele leven is veranderd en om eerlijk te zijn kan ik niet zeggen dat het er beter op is geworden. Als je nog had geleefd had je wakker gelegen van de zorgen die wij hebben, ik ken je een beetje. Je was ook wel trots op ons geweest, en teleurgesteld geweest in anderen, maar je had ook samen met ons gestreden om alles weer beter te maken. Gisterenavond zat ik even in de tuin, ik had het warm en benauwd binnen en de muren kwamen op me af. Ik voelde me ineens zo verdrietig worden en mijn gemis naar jou was zo enorm groot…ik moest gewoon even naar buiten.

Ik keek naar de schutting en naar de schroeven die er in zaten, allemaal netjes op een rijtje, allemaal op zijn Tons. Jij bent degene geweest die die schroeven voor het laatst vast hebt gehouden. Ik zie je nog hier in de tuin nadat de schutting al stond. Je moest en zou hem waterpas krijgen want dit kon zo niet.

Je zou eens moeten weten hoe alles verzakt is de laatste weken met al die regen. Maar het feit dat jij die schroeven als laatst vast hebt gehouden…dat doet me wat. Ik was op de kamer van Micah en keek om me heen, de wand die je daar hebt gemaakt, de deur die je nog op het laatst hebt geschuurd en geverfd en de verf die je op de muur hebt achter gelaten tijdens je haast klus Door jou heeft Micah die machtig mooie kamer. Op plekken waar jij aan het werk geweest bent, waar duidelijk jouw hand te zien is voel ik me thuis en voel ik jou.

Ik vind het fijn als je bij me bent, net als ik het fijn vind om naar je schrijven ookal ben je er helemaal niet meer. Dit is mijn enige mogelijkheid om je nog persoonlijk aan te spreken, om een beetje het gevoel te hebben dat je me hoort of leest of dat je bij me bent. Ik kijk naar je foto, jank de ogen uit mijn kop maar voel me zo verbonden met je. Nu ook…Noah, Pipp, Franke en Vido zijn op de bank en ik verschuil me achter het scherm van mijn laptop met dikke tranen die over mijn wangen rollen.

Ik heb het de laatste tijd zo moeilijk Pa…en ik mis jou om het mee te delen. Jij was zo mijn rots in de branding geworden en mijn steun en toeverlaat. Er is werkelijk niemand die dat kan vervangen. Al moet ik zeggen dat Jan dicht in de buurt komt. Ik weet niet wat het is, maar met hem heb ik een bijzondere klik. Hij doet me enorm aan Emmo denken maar ook op een bepaalde manier enorm aan jou.

Zijn zorgzaamheid en liefde, ik ben blij dat hij er is. Hij mag misschien niet alles serieus nemen maar ik geniet wel van de dingen die hij doet, en als ik hem nodig heb is hij er voor me. Hopelijk slijt het gemis ooit een beetje, maar aan de andere kant hoop ik ook van niet. Want door mijn verdriet sta je nog zo dicht bij me. En vandaag heb ik weer zo een dag….

Ik weet nog goed dat jij genoot van je Zondagen maar ze tegelijkertijd niets vond…want dan werd je geconfronteerd met alles wat je de hele week al had genegeerd. Er zijn weer aardig wat tranen op de eettafel beland…. Ik kan slecht tegen mensen die boven mij staan in welke vorm dan ook.

Althans dat is gelogen, artsen staan ook boven mij en ik ben hen vaak enkel dankbaar. Behalve als je ze tegen komt in een omgeving waarin ze niet jouw arts zijn, dan vind ik ze vaak arrogant hahaha. Zo kortzichtig ben ik wel.

Of het komt door onzekerheid of gewoon door wie ik ben weet ik niet, maar ik vertoon altijd een bepaalde weerstand als mensen slimmer, rijker, of getalenteerder zijn dan mij. Zo ben ik ook nooit echt een die-hard fan geweest van zangers, zangeressen, bandjes, etc etc. Ik vond iemand goed, luisterde graag naar hun muziek, maar een echte groupie was ik nooit.

Vroeger ging ik met mijn toenmalige beste vriendinnetje graag mee naar concerten van Clouseau, en geloof mij…we zijn er heel wat afgegaan. Maar ik ging nooit op de foto met Koen en Kris, ik stond ze nooit op te wachten, wilde geen handtekening en kreeg plaatsvervangende schaamte als ik zag dat mensen dit wel deden, en nog steeds heb ik dat. Hedendaags is mijn muzieksmaak enorm uitgebreid. Samen luchtgitaar spelen op die ene solo van Eric Clapton uit het nummer Layla, mee rappen op een nummer van Ronnie Flex, het is ons allemaal niet te gek.

En er zijn ook nummers, artiesten, en optredens waar we samen een enorm warm gevoel bij hebben, enorm fijne herinneringen vooral. Zo kunnen we denk ik nooit meer Maaike Ouboter luisteren zonder gelijk aan mijn vader en zijn plotselinge dood te denken. Bl ø f met Zo Stil zal ons altijd stil en verdrietig maken en ons doen denken aan het binnendragen van mijn vaders kist in de grote aula.

Je weet wel, dat meisje van die reclame van Slankie. Ach, gelukkig heb ik altijd nog een goed lijf, dus een goed leven. Bijzonder toch hoe dat werkt? Dus ik liet regelmatig het youtube filmpje zien aan mensen gewoon omdat ik er zo van onder de indruk bleef. Maar ik vond haar ook steeds leuker worden. Mijn jeugdzonde Boris was er ook en ook Franke zijn held Roel van Velzen kwam dus optredens waar wij  beide gelukkig mee waren. We hadden inmiddels wat biertjes en wijntjes op, waren dolgelukkig samen, en ja hoor…daar stond ze in jeans, losse haren, lekker te spelen.

We hadden natuurlijk allang haar nummers gedownload via torrents sorry en konden het schamele aantal nummers uit volle borst mee zingen en deden dat ook. En sinds die dag hebben wij een klik met Sanne…. Maar geen fan hoor…nee nee…. Maar ze doet iets met mij. Als ik zie hoe nuchter ze bij een Umberto aan tafel aan het babbelen is, als ik zie hoe ze mee jankt bij een mooi nummer van Beste Singer Songwriter denk ik alleen maar..

Toen ik net facebook ontdekte en ook zag dat Sanne dat had ontdekt drukte ik heel snel op een vriendschapsverzoek. D, zij is echt leuk! Ze spande toch wel de kroon toen ze bij mijn vader om de hoek ging wonen hoor. Zelfs als ik dronken uit de stad kwam rollen, rolde ik langs haar huis.

Altijd als we over de Bloemendalsestraat liepen te zwalken  deed ik hard mijn best om mijn mond dicht te houden zodra we voorbij haar huis liepen. Ik moest ook echt lachen toen mijn beste vriend Carlos me ineens vertelde dat ze heel vaak met haar bandbusje bij hem kwam tanken langs de snelweg en dat hij haar echt leuk vond.

Van alle mensen, uitgerekend zij. En ze woonde in een huis waar hij ook naar gekeken had om te gaan huren nadat hij en zijn inmiddels ex gingen scheiden, omdat hij het huis kon omdat het tegenover zijn oude woning stond. En toen ineens kwam daar een berichtje van facebook toen ik een foto had geupload van Pipp en onze kat Toeter. Sanne Hans heeft gewoon mijn zoon en kat gezien!! Dus diezelfde avond had ik het allang weer een plekje gegeven en was het allemaal zo bijzonder niet meer.

Grappig hoe ik in mijn hoofd altijd zo mijn best deed en nog doe om op hetzelfde niveau te staan als een bekende Nederlander. Zal wel gewoon jaloezie zijn om het feit dat hun een in mijn ogen zo zorgeloos leven leiden en ik altijd zoveel shit heb.

En toen was daar gisteren…tadaaaa…gisteren…. Ik loop met Harald ex-man voor hen die het niet weten en mijn dochter de Zara in om voor dochterlief wat kleding te scoren. Enigszins afgedwaald in gedachten loop ik rond en kijk ik gefrustreerd naar alle kleine maatjes die ik nooit in mijn leven zal gaan passen. Maarja…dat neemt niet weg dat ik echt heel even dacht…oh…dat zal wel iemand zijn van het WKZ of iemand die ons filmpje heeft gezien over de foetale chirurgie.

Dus voor mijn gevoel keek ik arrogant en deed ik lomp tot ik besefte wie er in my face stond te zwaaien…het was Sanne! Maarja…wel de lompe trut die ik ook echt ben. Maar op het moment dat je even samen met je vriendin de stad in bent neem je even de moeite om die ene Debbie, die kale uit Amersfoort met dat gehandicapte kind die dagelijks haar beslommeringen op internet zet, even te begroeten.

En dat deed me goed! En dat mag je best weten! Dus ik dacht even zo…. Het zijn weer van die dagen, mijn hoofd stroomt over, mijn hersenen blijven malen, de paniek slaat me soms om de keel. Ik zat me vanochtend zelf zo gek te maken dat ik dacht geluiden te horen beneden en als de dood was dat er ineens iemand naar boven kwam lopen, onze slaapkamerdeur open zou doen en ons dood zou schieten. Bizar zulke gedachtes, en gelukkig kan ik goed relativeren en denk ik een aantal seconde erna dat ik echt te idioot bezig ben en heel snel mijn normale gedachtegang aan moet zetten, maar ik blijf het wel vervelend dat ik sinds een jaar soms van die periodes kan hebben dat dit soort angsten aanwezig zijn.

De profs wijten het aan het verminderde vertrouwen in het leven door alle soms onwerkelijke wendingen ons leven heeft genomen het afgelopen jaar. Veel van de angsten die ik had als klein meisje al had zijn de afgelopen jaren met als top het afgelopen jaar eigenlijk werkelijkheid geworden.

Ik moet alleen nog in een vliegtuigcrash belanden en het is zo goed als compleet. Mijn grootste angst was dat mijn ouders iets zou overkomen en zelfs zouden komen te overlijden. De afgelopen 7 jaar ben ik mijn beide vaders verloren en heeft mijn moeder door herseninfarcten onherstelbare hersenschade opgelopen.

Ook was ik bang voor een miskraam, zelfs toen ik nog geen kinderen had was ik hier al bang voor. Het idee dat je een kindje zou verliezen, zo klein dan ook, dat leek me zo eng. Maarja…ook dat kwam op mijn pad. Het dood aantreffen van iemand… Check!

En zelfs mijn eigen vader…bizar. Een gehandicapt kind, altijd bang voor geweest, maar toch kwam het op mijn pad. En zo kan ik door blijven gaan, maar om de stemming niet nog grimmiger te maken dan hij al is zal ik verdere details besparen. Ik merk dat mijn hoofd soms achter al deze feiten aan loopt. Er gebeurt meer dan mijn hoofd verwerken kan. Want tijdens het verwerken wil ik ook heel veel. Ik wil al mijn kinderen gelukkig maken, ik wil ervoor zorgen dat mijn huishouden goed loopt, ik wil mijn man gelukkig zien, ik wil mijn bankrekening absoluut niet in het rood zien, ik wil de beste zorg voor Vido, ik wil het kleine beetje familie dat ik heb de aandacht geven die ze verdienen, ik wil zo graag dat iedereen om me heen gelukkig is.

En daar faal ik in. Ik voel me de laatste tijd echt een vreselijk falend persoon. De afgelopen maanden heb ik zoveel berichtjes gehad van mensen met een hart onder de riem, mensen die gewoon even wilde zeggen hoe sterk ze ons vinden, hoe plaatsvervangend trots ze zijn op Vido, of mensen die graag hun ervaringen willen delen, hun pijn, hun zorgen maar ook hun geluk.

En het is mij niet gelukt om iedereen te antwoorden, het is niet gelukt iedereen te bedanken, iedereen het stukje credits te geven dat ze wel verdienen, en dat voelt kut.

En dan denk je misschien…dan doe je dat toch alsnog…. Mijn hoofd zit te vol met mijn dagelijkse zorgen en dat zorgt ervoor dat ik een soort van bevries en alle andere dingen niet meer kan beantwoorden of de aandacht kan geven die het verdient. Ik lees berichtjes wel, en andere mensen zien ook dat ik ze gelezen heb en zullen zich ook afvragen waarom ze geen antwoord van me krijgen. Dus ik hoop dat alle mensen die ik de afgelopen maanden vergeten ben te antwoorden ook dit bericht zullen lezen.

Ik denk ineens aan de lieve vrouw die van Vido zijn geboortekaartjes schoentjes had willen maken, of die lieve vrouw die haar verhaal deed over haar kindje met klompvoetjes, of de lieve vrouw van een ex van mijn schoonzusje die me steeds weer een hart onder de riem stak en mijn gevoelens begreep omdat ze zelf een ernstig gehandicapt kindje heeft, maar ook de lieve berichtjes van mensen die willen helpen met geld verdienen, of meedenken als het gaat om de dierenartskosten, uitjes voor de kinderen, etc etc.

Mijn hoofd zit op dit moment vol. Ik wil teveel, en het lukt me niet. De vakantie van de kinderen voelt voor mij als 1 grote teleurstelling, maar vooral een teleurstelling voor hun. Geen weekje weg, zelfs niet een weekendje weg.

Een moeder in de stress, een stief vader die gespannen is, geldzorgen, privé dingen die gebeuren en ik niet kan en wil delen die een hoop spanningen opleveren, het loopt gewoon allemaal niet lekker. En ik vind mezelf gewoon niet leuk op dit moment. Wat een negatief stom wijf ben ik toch!

De ene staat als eerste in de rij met het uitdelen van grote borsten, een grote neus, een grote lul, of wat dan ook…. En echt…mijn schouders zitten eronder hoor, ik werk er hard aan…harder dan mening online vriendje of vriendinnetje kan zien, merken, voelen of wat dan ook.

Maar ik ben er gewoon nog niet…ik moet nog harder aan de slag. Maar mijn boodschap voor nu is eigenlijk…ik doe mijn beste lieve schatten…..

Laat mij maar even modderen. Hoe te groter Vido word hoe te vaker we geconfronteerd worden met het feit dat hij gehandicapt is. En ik worstel de afgelopen tijd met die acceptatie. De afgelopen week was geen makkelijk week in ons huishouden. Zeg maar gerust een bizarre rot week! Het begon Zondag toen we ineens een bult op Vido zijn buik constateerde naast het sneetje wat was gemaakt tijdens zijn drain operatie.

Gelijk rinkelen dan de alarmbellen maar voel je ook de angst. Franke belde naar het WKZ en werd doorverbonden met één van de neurochirurgen in opleiding die Vido ook gezien had tijdens en na de operatie. Vido moest even gezien worden dus bleef ik met de kinderen thuis en ging Franke richting ziekenhuis.

Machteloos voelde ik me…zat ik hier een beetje. Ja natuurlijk ook een taak om bij de rest van ons gezin te blijven maar het liefst was ik gewoon bij Vido. De drain zwom lekker in de buikholte tussen de darmen en deed het prima, gelukkig! Dus maar weer naar huis, geen infectie in het bloed, geen koorts, dus alles prima verder. Goed in de gaten houden of er geen koorts kwam, of er geen symptomen kwamen van een eventueel niet werkende drain en als alles gewoon goed bleef zou de bult ook wel weer weg gaan.

En toch ben je dan bezorgd…want zo een bult hoort er eigenlijk niet. Tijdens het ziekenhuisbezoek gebeurde hier thuis iets met een tiener waar ik echt niet blij mee was om maar zacht te zeggen, maar waar ik me verder ook niet over kan uitweiden maar geloof me als ik zeg dat het echt niet leuk was en is.

Dus daar ging onze Zondag, de dag waarop we eindelijk even niets te doen hadden. De rest van de dag bleef grauw, zwaar, en verliep moeizaam. Maandag was de fysio, voor het eerst kon ze Vido even helemaal zien zonder gips, zonder hoge hersendruk, maar gewoon zoals de baby die hij hoort te zijn.

Ze was aangenaam verrast over de dingen die hij liet zien maar her en der liet ze ook wel doorschemeren dat ze twijfels had over zijn vermogen later te kunnen gaan lopen. Iets waar wij wel in geloofde, tot Vido geboren werd en ons verteld werd dat hij geen beweging of gevoel in zijn voeten had, en toen we ook nog eens hoorde dat beide heupen uit de kom waren werd bij ons de hoop helemaal de kop in gedrukt.

Zulke dingen krijgen me dan klein. Gelijk keken we om ons heen en naar de beperkte ruimte die we hebben. Hoe moet een kind hier in huis in hemelsnaam met een rondstoel bewegen. Ik pas zelf amper tussen de toegang naar de keuken, laat staan Vido met een rolstoel. Mijn dag werd er in ieder geval niet fijner door, al hielp het lieve bezoekje tussendoor van onze vrienden Toine, Cynthia en hun dochter Juul wel om me nog even fijn te voelen die dag.

De Zondag en die gebeurtenissen hingen ook nog als een donkere wolk boven mijn hoofd. Toen voor de derde keer het katheteriseren me ook niet lukte schoot ik wel in een soort van wanhoop. Waarom lukt dit nou weer niet…het lukt me altijd…ondanks dat Vido moeilijk te katheteriseren is zet ik altijd door en lukt het me, en nu al drie keer achter elkaar niet.

Dus gelijk de afdeling gemaild met de vraag wat te doen en gelukkig belde ze gelijk terug. Net voor ze belde was het me godzijdank al gelukt, maar makkelijk ging het niet. Als het verder slecht zou gaan moesten we toch weer even langs het ziekenhuis komen. Ik keek richting Franke en kon alleen maar denken, wat ben ik blij dat jij nog thuis bent. Al geeft het nog zoveel kopzorgen, beperkingen en problemen…wat ben ik blij dat jij wanneer het nodig is richting Ziekenhuis kan rijden.

Want vervoer voor geplande bezoekjes kan dan wel mooi via de Taxi, maar als er besloten word dat we gelijk even langs moeten komen kan dat dus niet. Ik voel me steeds meer in een hoek gedreven en voel steeds meer de hoge druk op me komen om mijn rijbewijs te gaan halen. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet wil omdat ik gewoon te onzeker ben, en nee zelfs voor mijn kind waar ik dacht alles voor over te hebben kan ik me niet over die angst heen zetten.

Maar goed…ik maakte me meer druk om het feit dat het katheteriseren niet lukte, want ik wil niet dat Vido nierschade krijgt omdat de urine terug stroomt zijn nieren in. Zijn medicatie hadden we al afgestemd op zijn gewicht dus daar kon het ook niet aan liggen.

Er spookt dan gelijk van alles door je hoofd op het moment dat zoiets niet lukt. Je word extra geconfronteerd met het feit dat je kind niet gezond is, dat je zelf enorm beperkt bent in het gaan en staan met hem, dat je altijd in een soort van bubbel leeft waarin toch een hoop angst aanwezig is.

Ik dacht steeds dat we in de baby periode weinig verschil zouden merken tussen een gezond of gehandicapt kind, een baby is immers een baby. Maar niets is minder waar. Vido word groter en eigenlijk verwacht je steeds meer beweging, steeds meer zelfstandigheid al is het maar in kleine dingen. Spelen op het speelkleed, het steeds meer dragen van zijn eigen lichaam, bijvoorbeeld als je hem vast houd de kracht om zijn hoofd zelf te dragen, om zijn benen te strekken op je schoot en zijn gewicht op zijn benen te dragen, omrollen in de box, allemaal van dat soort dingetjes.

Hij word zwaarder en we dragen en ondersteunen hem steeds meer. Gelukkig komt daar wel verbetering in, maar het confronteert wel, het maakt het soms ook moeizamer.

Bijvoorbeeld ergens op visite gaan, even de stad in, kleine dingetjes. Anderzijds is Vido een heerlijk lief en rustig kind, al is hij na zijn drain wel wat veeleisender geworden maar dat is enkel een goed teken. Ik ben benieuwd naar zijn ontwikkeling maar ook huiverig.

Angst dat hij minder kan dan we hadden gehoopt. We worden immers nu al zo geconfronteerd met alles wat anders gaat. En ik bekijk het niet zwart hoor, maar ik bekijk het realistisch. Ik zou niet willen dat hier iemand ooit leest en ik enkel positief ben en mijn kop in het zand heb gestoken voor de handicap van mijn zoon en mensen denken dat het allemaal maar makkelijk is en vervolgens zelf dit pad moeten bewandelen en er achter komen dat het helemaal geen koek en ei is.

Mensen mogen de andere kant van de medaille ook weten, maar ik hoop ook dat men zich beseft dat het hier een opeenstapeling is geweest van voornamelijk pure pech, een erg lang orthopedisch deel door Vido zijn voeten, en het feit dat daar heel veel tijd en energie in is gaan zitten waarin ik en Vido afhankelijk waren van Franke.

Het zijn gewoon hele zware en drukke maanden geweest waarin er zoveel ellende op ons pad is gekomen, denk ook aan Vido zijn vroeggeboorte waar we nog mee zitten en wat ook de nodige tijd en energie heeft gekost. We zijn inmiddels ver gekomen, de kogel ging door de kerk en hij heeft zijn drain, iets waar we ook maanden over aan het dubben waren met de artsen en waar veel controles voor nodig hadden, gips dat steeds uit ging, voeten die niet goed gecorrigeerd konden worden, een drinkprobleem, het heeft ons allemaal intensief in zijn grip gehad.

Langzaam maar zeker pakken we de draad van ons leven weer op. Deze week weer een reeks afspraken die bijna achter de rug zijn en met een beetje geluk hoeven we pas over een maand weer in het WKZ te zijn. Dan beginnen we ook voorzichtig met het oefenen van mijn zelfstandigheid daarin. Ik zal een taxi afspraak maken, tegen die tijd hebben we hopelijk een combi wagen waarmee ik Vido in de maxi cosi mee kan nemen en Pipp in een buggy zit ervoor of erachter en ga ik het eens alleen proberen.

Mooie mama legt haar geblesseerde zoon in de watten. Geile babysitter gesnapt en gepast afgestraft. Nederlandse ebony aan haar harde tepels gezogen.

Hij spuit het anusje van porno Phoenix Marie vol. Vieze slet squirt een beker vol en zuipt haar eigen vocht. Gezellige piknik mond uit in een ordinaire orgie. Desmond spuit blanke huisvrouw vol.

Een grote lul en twee spuitende kutjes. Kleine Kendall gaat vreemd met de auto monteur. Handyman verleidt blond Fleur. Echtgenoot kijkt toe hoe z'n vrouw een vreemde lul aar binnen drukt. Mollige tante met spuitend poesje. Even bij de rector op schoot komen. Een zwarte tante zuigt gretig aan een witte pik door een gloryhole. Creampie voor de volle dochter van zijn beste vriend.

Babysitter levert half werk en krijgt straf. Voor het eerst naakt voor de webcam. Het kutje volspuiten van het zusje van je vriendin. Katrina neemt Harlow met een voorbind dildo. Ondeugend spelen met fruit en slagroom. Nederlandse sex films Bekijk alle » ». Sofia Valentine in masterclass squirten. Mollig blondje uit Groningen geneukt. Rimmen en rammen met een Nederlandse tiener slet. Marianne faket een blessure maar wil gewoon pik. Rondborstige Hollandse meid neukt een kale gozer.

Handyman rukt zich af op lekker tieten van Betty. Hollandse blondine neukt lekker in de buitenlucht. Opa de cockring, oma het creampie. Sonja neuken in de badkamer.

GEILSTE MEIDEN LEKKER GEIL MOKKEL